அம்மா

அம்மா...

இருக்கும் வரை சரியாய் படிக்காத,

தொலைந்த பிறகு நினைவில் மறக்காத ,

அழகிய ஒரு வரிக் கவிதை 

BELIEF

Clasping the hands together, resting the forehead on them, closing the eyes so tightly making it difficult for every single photon to hit the retina, biting the lips firmly, focusing every single joule of the energy, people pray when their team has to score 4 runs in the last ball of the match.  No study has  proven that these prayers have made the bowler to fire a loose delivery or make the endorphins of the batsman take control over their adrenaline, think straight and blow a lightning shot to drive the ball beyond the ropes.  Nothing has been proven. But like any other reflex action which the body is conditioned to perform this happens instantaneously on such situations. So what’s that impulse behind? The same impulse that drives people to do a similar thing when they are in the operation theater taking glimpse of the surgical knives for the first time, when their son/daughter are in the Warfield or in an exam hall, when the boss wants to talk for a minute in private, while handing over the letter that was drafted with a lot of emotions albeit with so little sense to one’s girlfriend or sometimes to the friend’s. Most of us do this without any second thought like ripples circling around a stone thrown in still water. Strangely, it has never been proven with strong facts that prayers help people come out of the predicament, except for the indirect soothing effect it has on one’s stress levels.  So what is this that has been inherited for ages, which instructs us to resort to prayer while in trouble?  What is this that cuts through once cognizance? What is this that behaves like any of the million physiological processes that happens within us about which we have no little clue? Belief. It’s the belief that’s been scripted inside us even before our brains started to hatch out. Belief, that God is so powerful and he would answer our prayers, motivates us to start a communication channel with Him when we are in trouble.  Though the truth is, that God can answer only to one of the teams’ prayers at the end of the match, that doesn’t stop anyone from getting into the negotiation. Belief many times overpowers the logic. Prayer is just one of those beliefs that I was pondering over recently. There are quite a lot of them which just gushed into my thought process while thinking about it.  Belief has such a power to slice out one’s character and behavior.  

Belief could be of so many types. However, I can bisect them into just two, a Public and a Private one. The former have much a bigger impact on the society and the latter on an individual. A Public belief as I define is something which majority of a population values strongly.  The population could be any group of people with something common to them.  The commonality could be geographical, political, geo-political, physiological, demographical or so on.  A Private belief as I see is the one which is more based on introspection, which could be shallow and preposterous or so deep and significant. I don’t see much of a problem with the latter one for that’s so personal to someone and I can’t reserve any rights to comment on it. And many times it’s not so damaging to the society as a whole. The Public belief is the one which when I think about looks more dangerous. And when I say dangerous I don’t mean all public beliefs are so against the truth and are malign. I just comprehend them as ones that have the potential to be so dangerous for they have a strong hold in a society’s value systems and their practices.

One of the most common problems with these Public beliefs is the apparent ideological clashes it can create. Look at the arguments we have every day with someone or the other. Most of them roots from these public beliefs. I and my mother have argued endlessly on some of her religious practices, for she believes them to be religious and I see them as superstitious.  And both have their seed on the popular public beliefs. Being rebellious with the traditional religious practices is believed to be modern and is believed to be the nature of an atheist. Sometimes, I think I argue on religion mainly to comply with this publicly agreed behavior of an atheist. Similarly, people who think they are religious want to fit into the definition of a pious person and go with the popularly agreed practices in the name of faith.  Excuse me if you think I fall back to religion all the times to explain my opinions, but that’s something that comes so naturally for me which anyways I will try to curb down here after.  So let’s see some of the other examples of these conflicts. I have seen people arguing too much in favor of communism just because they come from a province in which communism is the popular one.  People having two different mother tongues argue that their language is the sweetest when the fact says that both of them don’t understand the other’s language.  People of different countries argue on who is superior even without understanding the history and emergence of the other country. How much sense can an argument make when the arguing people don’t even know what they are arguing about?

Problem with this kind of Public beliefs is that they are inculcated into one by the society.  These are the commonly accepted doctrines which if one doesn’t accept becomes an outlier or sometimes an outcast. In fact, we don’t even need to go to the extent of someone accepting the doctrine, as most of the times there is not even an attempt to dissect and understand them. A Hindu is a Hindu not because he understands the history and principles of Hinduism, but simply because he is born in a Hindu family. It applies to all religions, but I take the liberty to use Hinduism as that would invite less controversy for am a born HinduJ.  A person born in a Country practicing democracy talks too much about it not because he understands the ideology so clearly, but because his society has talked about nothing else.  Similarly every group in a society has a commonly held belief which everyone accepts, preaches and protects even without a slightest attempt of investigation.  Look at the rituals every sect of people have. These rituals probably would have had some reason for their existence when they were initially created. Some of them might not make much contemporary sense but still would be followed as the people want to stick to their beliefs without any question.  One may argue that as long as there is no harm there is no problem in following them. I share the same view. As long as these rituals have no harm I am least bothered about them, but they are not. At least not all of them are. Some of these beliefs come in the way of the already week bonding we humans have. If at all there is any sign of harmony between us that’s lacerated by these strong beliefs that’s been part of us all the time. Agreed animosity is not new to the human race, and beliefs are not the only reason for all the differences we have. But they pose a humongous challenge in overcoming the differences. A typical Indian/Pakistani is a classical example of this problem. A typical Indian always see Pakistan as their enemy and similarly a typical Pakistani believe India to be his/her rival (Though both of them have no problem being friends with British who divided them in first place). Most of them don’t know the vast and rich history they had as a single country. They are just so into the beliefs imbibed by the society they are born and brought up in.

Stereotypes are one kind of these Public beliefs.  I was surprised when I came to know from my Andhra friends that they see Tamils as kind of brutes. Some of my Tamil friends have the same opinion about fellow Andhragaarus.  Its funny to know that people strongly believe on a few things without even knowing anything about it. The other day my Singaporean neighbor came with a confrontation, and i didn’t want to retaliate as he is an elder. In spite of me being humble, while leaving he made some scornful remarks about my home country. His stereotype of Indians looks like is so strong that he couldn’t stop himself from making such offensive comment in spite of the other person being not that bad.

Another major problem I see with these general beliefs is exploitation. There are so many of them fashioned 

by the powerful to exploit the powerless. We have a lot of them in our society which are too inherent to be noticed.  See how men have always made women to believe that they are weaker. Doctrines of Varna are another noticeable example. The stronger strata of the historic India have championed it to exploit fellow human beings and render them powerless for ages. I still remember that my Grandma wouldn’t even drink water from people who she believed to be of lower castes. Worse, her Mom didn’t want people from other caste to carry her corpse post her death. Isn’t it so ridiculous? Their beliefs were so strong they never questioned or even thought about questioning them throughout their lives.  Religion most of the times in history has been a powerhouse serving the thirst of a few. In the name of religion and its sentiments a fortunate few have always ruled the general lot of innocent believers. The powerful can even incept some self-demeaning beliefs into the powerless. Some 100 years back, the Whites strongly believed that they were superior to the Blacks who were literally treated like beasts. Ages of slavery would have definitely tarnished the morality of the Blacks and probably made a lot of them to believe that they were inferior. Same was the kind of beliefs the British implanted into the minds of Indians then. Even today, a lot of Indians consider the westerners to be superior to them as it’s just two generations since they are out of this deep-rooted inferiority complex.  Strangely most westerners think that Indians are spiritual in general. Look at the kind of foreign funds that flows into the so called Ashrams in India. Had all of them been rooted to the third world countries human race would have been hugely benefited.  Even at micro levels, people at workplace try to make their bosses believe that they are significant and irreplaceable and make their sub-ordinates believe that they are the better ones. Belief is a cheap and powerful weapon capable of mass destruction.

Finally my last allegation against the Beliefs is their resistance to evolution (Not that of the Darwin’s, but of ideologies). People evolve by questioning; the mind can’t get broader without questioning. The general beliefs have conditioned people so much that they are no better than pavlov’s dog. Creation has been always an area of interesting debates. Even people only with a superficial knowledge about complex theories around it play a champion of them. Try arguing in favor of intelligent design to someone who strongly believes evolution. You can see a clouded mind which is not open for even the thinnest line of Sunshine. Worse is to argue in favor of evolution to someone who strongly believes intelligent design. It’s hard to see even a functional mind there. Knowledge has developed only on questioning the existing beliefs. Without questioning Earth probably would have been still a flat plate with Sun taking a dip into the oceans every night. Talking about this, can’t even think about the atrocities the Church has done to the budding institution of science in those earlier ages. Belief has the power to make the truth sound like a deceit. Strong beliefs squeeze out the space the mind needs for its growth. Convolutions in the brain apparently get filled with these beliefs eventually abating one’s intellect.   

I agree that life would not be possible without strong beliefs. But if the beliefs don’t let the mind to open and extend its horizon, I can’t see it to be beneficial. A little quantum of doubt on one’s own belief system wouldn’t do any harm. In fact it would nurture the thought process that has helped the human race to grow and mature. A belief system with spotless discipline that doesn’t encourage any kind of doubt reminds me the analogy of the Frog in the Well. Universe is enormous and I see these general beliefs as shells that make us no more than little snails. Let the mind be freed from the darkness.  

காத்திருப்பு

பைண்டிங் புத்தகங்கள் பூஜைக்காக,,,

பைண்டிங் சிறுவன் பள்ளிக்காக ......
வருடம் தவறாமல் வந்தது பூஜை
வருடம்  தவறியதால் தொலைந்தது பள்ளி... 

தூங்க மூஞ்சி மடம் - பாகம் இரண்டு

அமைதி. இது வரை உணர்ந்திடாத ஒரு அமைதி மனதில். மூடி கிடந்த குகையில் புதையலாய் சிறு புன்னகை பூக்க தொடங்கியது. வெகு நாட்கள் பிறகு மனிதர்கள் பேசியது காதில் விழுந்தது. கைத் தடிகள் , கறை படிந்த கரை வேட்டிகள், தன்னை போலவே நரையில் உயிரை பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் சிலர். சொந்தமாய் முதல் வீடு கட்டிய போது கூட இவ்வளவு சொந்தமாய் உணரவில்லை தேவர் . "என்னாப்பா, முடியலையா? இந்தா, கொஞ்சம் இந்த சில்லுத் தன்னியக் குடி, வெயிலுக்கு நல்லா இருக்கும்." குரல் வந்த திசையில் தெரிந்தது வெறும் தண்ணீர் டம்ளர் மட்டும் தான். சிறு பிராயத்தில் கூட நிறைய நண்பர்கள் இருந்ததில்லை தேவருக்கு. விளையாட்டில் கூட கட்டளை இடும் தலைவனாகவே இருந்து பழகியவர். நண்பன் சொல்லுக்கு அடி பணியும் சுகம் அறிந்ததில்லை இதற்க்கு முன்னர். ஒரு கோப்பை தண்ணீரில் உலகின் அத்தனை சுகங்களும் அடங்கி உள்ளது தாகத்தின் போது தான் தெரியும். சக பெரியவர் ஒருவர் மண்பானையில் இருந்து மொந்து கொடுத்த திரவத்தை எந்த மறுப்பும் இன்றி அமிர்தம் போல் வாங்கி குடித்தார் தேவர். மீசை விறைப்பாய் இருந்த காலத்தில் சாதி பார்த்துத் தான் அன்னந்தண்ணி புலங்குவார். இந்த ஒரு கோப்பை தண்ணீரில் இருந்து தான் சமத்துவத்திற்கு தயார் ஆனார் தேவர். வந்தமரும் பறவையின் சாதி கேட்பதில்லை எந்த மரமும். தூங்க மூஞ்சி மடம் கூட ஒரு சமத்துவ மரம் தான்.  பசிப் பிணி கூட பணமிருப்பவரிடம் பேதம் பார்பதுண்டு . இந்த மடத்தில் வேதம் சொல்லித் தந்த எந்த பேதத்திற்கும் இடமில்லை.

கண்ணின் மூட்டம் மறைந்து தெளிவாய் கொஞ்கம் வெளிச்சம் தெரிந்தது. அன்னத்தின் மறைவன்று கண்களில் அணைந்து போன சுடர் லேசாய் துளிர் விட தொடங்கியது. மெதுவாய் எழுந்து நடக்க முனைந்தார். "நீங்க நம்ம துரராசு மச்சினர்தான? உங்கள நான் மேக்கால பாத்திருக்கேன் " என்று ஒருவர் சொன்னதை கேட்டு துண்டை கீழே போட்டு அமர்ந்தார். முடிந்து விட்டது என்று நினைத்த வாழ்கையின் முற்றுப்புள்ளி மறைய தொடங்கியது.

அன்றிலிருந்து பகற்பொழுதுகள் தூங்க மூஞ்சி மடத்தில் இனிதே கழிந்தன. புதிய நட்புகள் புதிய பாடங்கள் என்று நாட்கள் நகர்ந்தன . இப்பொழுதெல்லாம் மதிய உணவுக்கு கூட வீட்டிற்கு செல்வதில்லை தேவர். வீட்டில் இதை யாரும் கவனித்தது போல கூட தெரியவில்லை. எந்நேரமும் அமைதியாய் வீசும் மெல்லிய காற்று, துக்கம் துடைத்து தூக்கம் கொடுக்கும் காற்று. " எங்காத்தா என்ன தொட்டி கட்டி இப்படித்தேன் தூங்க வச்சிருக்கும் ", பல நேரங்களில் தேவர் இப்படி நினைத்ததுண்டு.  பல புதிய விளையாட்டுக்கள் கூட கற்றுக் கொண்டார் தேவர். "ஆடுபுலி ஆட்டம் தெரியுமா ?" என்று நண்பர் ஒருவர் கேட்டார். "ஏம்ப்பா, நானே ஆடிப் போய்த்தான் இருக்குறேன். என்னத்த நான் ஆடுபுலி ஆட்டம் ஆடறது" என்று சொல்லி சிரித்த போது, தோளில் துண்டு போட்ட போதிலிருந்து முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்த இறுக்கம் எத்தனை அர்த்தமற்றது என்று விளங்கியது.வீராப்பாய் வாழ்ந்த வாழ்கை வெறுமையாய் தெரிந்தது. ஹாஸ்யம் என்பது தேவருக்கு புதிதாய் இருந்தது, பிடித்தாய் இருந்தது. எத்தனை துயரத்தையும் காலம் மறக்கடிக்கும் என்று சொல்லுவார்கள். தூங்க மூஞ்சி மடமும் கூட காலத்தின் தோழன்தான்.

தூங்க மூஞ்சி மடம் பரிச்சயமான முதல், நாட்களுக்கு புதியதாய் சக்கரம் முளைத்தது போல் இருந்தது தேவருக்கு. அன்றும் வழக்கம் போல் சேவலுக்காக காத்திருந்து விழித்தது விடியல். மருமகள் ஊற்றி வைத்த  கஞ்சியை குடித்துவிட்டு மடி தேடி ஓடும் கன்று போல் உற்சாகமாய் கிளம்பினார் தேவர். வழக்கமாக ஆடுபுலி ஆட்டத்தில் தன்னை  எளிதில் வென்று விடும் சுடலைமுத்துவை இன்று எப்படியும் வென்று விட வேண்டும் என்று நினைத்து கொண்டே நடந்தார். ( சுடலைமுத்து அரசாங்க அலுவலகம் ஒன்றில் பியூனாய் வேலை பார்த்தவர். சொற்ப பென்ஷன் வருவதால் இன்னும் ரேஷன் கார்டில் இடம் பிடித்திருக்கும் மானஸ்தர் ). சற்று தூரத்திலேயே மடத்திற்கு அருகில் ஏதோ அமளி தெரிந்தது. திடீரென்று தன்னையும் அறியாது இதயம் வேகமாய் துடிப்பதை தேவர் கவனிக்கவில்லை. வேகமாய் நடக்க தொடங்கியவருக்கு கண்ணில் பட்டது ஈட்டியால் குத்தியது போல் இருந்தது."கண்களில் ஏதும் பழுது இருக்குமோ!!" என்று மனம் சொல்லியது.

நெருங்க நெருங்க கண்ணில் ஏன் பழுதில்லை என்று முதன் முறையாக தேவர் கலங்கினார். ஆஜானுபாஹுவாக மடத்தின் முன்னால் நின்று இருந்தது ஒரு புல்ல்டோசர்.  ஓரிரு கார்களும் பக்கத்தில் சில வெள்ளை சட்டைகளும் தெளிவாய் தெரிந்தது. இப்போது நிச்சயாமாய் ஏதோ விபரீதம் என்று மட்டும் மண்டைக்குள் மணி அடித்தது. தவறாய் எதுவும் இருக்காது என்று தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டு அருகில் விரைந்தார் தேவர். வெள்ளை சட்டை ஒரு பெரியவரிடம் உரைத்து பேசிக் கொண்டிருந்தது. சுடலைமுத்துவும் கண் கலங்கி நின்று கொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் தேவர் சென்றதும், "ஏதோ வக்கீல் ரங்கராஜனோட இடமாம் இது. அவுக சும்மா அவுங்க சாதி சங்கத்துக்கு கொடுத்த மடமாம். இது நம்மள மாதிரி சோம்பேறிகள் எல்லாம் சேர்ந்து தூங்கி பொழுத களிக்கிற இடமா ஆயிடுச்சாம் . அதனால இப்ப இத இடிச்சுபுட்டு ஏதோ கல்யாண மண்டபம் கட்ட போறாகளாம். பத்திரம் எல்லாம் கொண்டு வந்து பேசிட்டு இருக்காங்க ". இதை கேட்டதும் திடீரென்று நாவில் ஈரம் மறைந்து போனது. அதே ஈரம் கண்களில் ஒட்டிக் கொண்டது. தலையில் யாரோ சுத்தியால் அடித்தது போல் ஒரு வலி. செவிகள் வேலை நிறுத்தம் செய்து விட்டன. கண்கள் இருட்டியது. காலுக்கு கீழே ஏதோ பூகம்பம் வந்தது போல இருந்தது. நெஞ்சாங்கூட்டை பிய்த்துக் கொண்டு வருவது போல் இதயம் கனத்தது. உயிரின் பாரம் மீண்டும் தெரிந்தது. அப்படியே ஓரமாய் உட்கார்ந்தார் தேவர். முதல் முறை தூங்க மூஞ்சி மடத்துக்குள் நுழைந்த போது இருந்ததை விட நூறு மடங்கு அயர்வு. கண்கள் அனிச்சையாய் மண்பானையை தேடியது. டம்ளர் மட்டும் அங்கே விழுந்து கிடக்க , சற்று தூரத்தில் மண்பானை சல்லி சல்லியாய் தெரிந்தது. போதும், இந்த பூமி இதற்க்கு மேல் சுற்ற வேண்டாம். வானம் இடிந்து தலையில் விழுந்தால் என்ன என்பது போல்தான் இருந்தது. "இடிக்க போகிறார்களே!!!!" - எல்லா பக்கமும் இது மட்டும்தான் கேட்டது. மடத்தை இடித்தால் நொறுங்க போவது ஆயிரம் சிரிப்புகள் அல்லவா !! தாலாட்டு, தூக்கம் என்ற வார்த்தைகள் தாய்மொழியில் இருந்து தவறி அல்லவா போய் விடும்!!! உடலின் எல்லா பக்கமும் வேதனை. அப்படியே எழுந்து எங்கோ நடக்க தொடங்கினார் தேவர். சற்று தூரம் நடந்ததும் "ன்னங்" என்று கடப்பாரை தூணோடு மோதும் ஒரு சத்தம் கேட்டது. இதை விட கொடுமையான மரண ஓலம் இதுவரை தேவர் கேட்டதில்லை. அதற்கு பிறகு அவருக்கு எதுவும் தெரியவில்லை , எதுவும் புரியவில்லை. எல்லாம் ஒரே இருளாய் இருந்தது. எப்படி நடந்தார் என்று கூட தெரிய வில்லை. தானாக வீட்டுக்கு வந்து விட்டார். "என்னாடி இது அதிசயம். மேய போன மாடு உடனே பட்டிக்கு திரும்பிடுச்சு", மருமகள் சொன்னது எப்படி கேட்டிருக்கும் தேவருக்கு . திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தவர் எதையோ வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அன்னத்தை பாடையில் வைத்திருந்தபோது ஏற்பட்ட அதே வலி, அதே வெறுமை. அவரும் அறியாது, கண்களின் ஓரம் ஒரு நதி பிரவாகம் எடுக்க தொடங்கி இருந்தது. மெல்ல திண்ணையில் சாய்ந்தார் தேவர். கண்கள் மெதுவாக மூடியது. மீண்டும் அதைத் திறக்க எந்த ஆசையும் இருநததாய் தெரிய வில்லை !!!!!!

தூங்க மூஞ்சி மடம் - பாகம் ஒன்று

" பொழுது சாஞ்சதும் கூட்டாளிங்களோட சேந்து ஊர் கதை பேசிட்டு இல்லாம புள்ளைங்கள பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து விரசா கூப்டாங்க ", எள்ளாய் வெடித்த மருமகளிடம் ஏதோ சொல்ல எழுந்த உதடுகளை, வளைந்த முதுகும், தலை நிறைந்த நரையும் சேர்ந்து இருக்கின. " ஏனாத்தா, நா கூழு கஞ்சிய கூட மறந்திருக்கேன், இந்த புள்ளைங்கள எப்பவாவது மறந்து இருக்கேனா? " என்று அமைதியாய் சொல்லி விட்டு நடந்தார் மொக்கத்தேவர். " ம்ம் ஹூம் , வீட்ல செய்ற ஒரே சோளியையும் மறந்து தான் பாருமே " என்று மருமகள் முனுமுனுத்தது அவர் காதில் விழுந்ததா இல்லையா என்று அவருக்கு மட்டும் தான் தெரியும். 

மூன்று வருடத்திற்கு முன் வடுகபட்டியில் நடந்த விசேசத்திற்கு சைக்கிள் மிதித்து சென்றவருக்கு ஓரிரு வருடமாகத்தான் முதுமை காலுக்கு இறங்கி இருந்தது. தூங்க மூஞ்சி மடத்தில், " நம்ம உடம்பு நமக்கே பாரமாகி போச்சேப்பா..அப்புறம் மகன என்ன தப்பு சொல்றது? " என்று சொன்ன போது வந்த சிரிப்பில் தான் கண் கலங்கியது என்று மற்றவர் நினைத்ததாக மொக்கத்தேவர் நினைத்திருந்தார். 

தூங்க மூஞ்சி மடம் இது போன்ற சிரிப்பும் கண்ணீரும் கலந்து போன இடம். நாற்பதுகளில் தொலைந்து போன அரியணைகளை தூசு தட்டி அறுபதில் திரும்ப கொடுத்த இடம். என்றும்  வற்றாத வராக நதியின் வடக்கே, கேரளத்தை குட்டியாய் வெட்டி எடுத்து வந்த தென்னந்தோப்புகளை தாண்டி, ரோடோரமாய் ஆழமாய் வேர் விட்டு வளர்ந்த புளிய மரத்தின் அடியில் அமைந்திருக்கும் சிறிய மடம். எந்நேரமும் சில முதியவர்கள் ( பேச்சு வழக்கில் பெருசுகள் ) உறங்கி கொண்டும், பேசிக் கொண்டும் இருப்பதால் ஊரோர்களால் சோம்பேறி புளிய மரம் என்றும் அழைக்க படும் இடம்.தூக்கம் மறந்த மனிதனுக்கு இளைப்பாறுதல் கூட சோம்பேறித் தனம் தான்.  மொக்கத்தேவர் போன்ற இரவல் முகவரியாளர்களுக்கான இலவச முகவரி "தூங்க மூஞ்சி மடம்". 

மொக்கத்தேவர் பிறந்ததில் இருந்தது பெரியகுளம் தான். இளமையில் மேல் நோக்கி வளர்ந்த மீசையும், ஏர் பிடித்து வலு சேர்ந்த தோள்களும் கூடி கட்டபொம்மன் படத்தில் வரும் சிவாஜி கணேசன் போல் கம்பீரமான தோற்றம் கொண்டவர். இருபது வயதிலேயே விவசாயத்தில் கை நிறைய பணம் புரண்டதில் பெண் கொடுக்க மாமன்கள் மோதிக் கொண்டனர். அன்னத்தை கை பிடித்த பொது ஆணாய் பிறந்த ஆணவம் இல்லாமல் இல்லை தேவருக்கு. அன்னம் கண்ணகி தான். தேவர் மாதவிகளை கண்டு வந்த போதும் கணவனை தொழுத கண்ணகி. 

அன்னம் இருந்த வரை தோளில் துண்டின்றி கிளம்பியதில்லை மொக்கத்தேவர். அந்த நாற்பது வருடங்களில் பெரிய தேவரும், பெரிய கிழவியும் மறைந்த நாட்களில் இரு வேளை மட்டுமே பட்டினி கிடந்ததாய் ஞாபகம். உயிருடன் இருக்கும் வரை காலை சுற்றி வரும் கன்றென்று தான் நினைத்திருந்தார். அன்னம் மறைந்த அன்று திண்ணையில் தனியாய் இருந்த போதுதான் தன்னை தூக்கிச் சுமந்த தேர் நொறுங்கிப் போனதை உணர்த்தார் மொக்கத்தேவர். அது நடந்து ஆறேழு வருடம் இருக்கும். அப்போது வழித்த முறுக்கு மீசை இன்னும் மேல் நோக்கி வளர வில்லை. மாமனார் மறைந்த போது தனக்கு கிடைக்க வேண்டிய மரியாதை கிடைக்க வில்லை என்று அன்னத்தை அடித்து உதைத்ததில் அவளது காலெலும்பு கிட்டத்தட்ட முறிந்து விட்டிருந்தது. ஒரு காலில் விந்தி விந்தி வந்து அவள் சோறு போட்டது, பட்டினி கிடக்கும்   அத்தனை வேளைகளிலும் நெறிஞ்சி முள்ளாய் புத்தியில் வலித்தது.

அன்னம் மறைந்து ஒரு வருடம் இருந்திருக்கும். தினமும் காலையில் பெரிய கோயில் போய் வருவது அப்போது பழக்கம் ஆகி இருந்தது. மனைவி போன பிறகு அழுவதற்கு தோல் கொடுக்கும் பாக்கியம் தெய்வத்திற்கு. நாற்பது ஐம்பது வருட விவசாயத்தில் வலுவேறி இருந்த கால்களுக்கு கைத்தடி தேவைப் படவில்லை. ஆனால் இதே ரோட்டில் சிங்கம் போல் நடந்து போன பல வருட நினைவுகள் மனதை தடுமாறத்தான் செய்தன. வெயிலின் வேகம் இதுவரை உரைத்ததில்லை தேவருக்கு. ஒரு சோடா குடித்தால் தேறும் என்ற எண்ணம் சட்டைப் பையில் தன்னை விட நைந்து போன ஐந்து ருபாய் நோட்டை பார்த்ததும் மறைந்து போனது. கால்களில் லேசான நடுக்கம் தெரிந்தது. தன் மனைவி நொண்டி நொண்டி நடந்தது நினைவுக்கு வர நெஞ்சு கனத்தது. கடலை விட ஒரு கண்ணீர் துளி கனமானதென அன்று தான் தேவருக்கு விளங்கியது. கண்கள் பசி நிறைந்த பிச்சைக் காரனை போல் எதையோ யாசித்துக் கிடந்தன. தாகம் தீர்க்கும் தண்ணீர் பந்தல் போல், கர்ணன் வலி தீர்த்த கண்ணன் போல் தூங்க மூசி மரம் கண்களில் பட்டது.  அன்று இளைப்பாறிய பத்து நிமிடங்கள், பத்து மாதம் கருவில் கிடைத்ததை மீட்டுத் தந்த பத்து நிமிடங்கள். தொப்புள் கோடிக்கும், தாலிக் கோடிக்கும் அடுத்து உயிரைத் தொட்டு வருடிய ஒரு உறவு கிடைத்தது அன்றுதான். 


                                                                                              ..... தொடரும் ....

Who To Blame

Who to Blame!!!!

This is the first question that flashes into every human mind when things go wrong. The recent terrorist attack in India remains frozen in my mind, and it has left its scar for my whole lifetime. Media proclaims it to be an intelligence’ failure, Intelligence tries to prove that attack was planned to be worse than this, and they have contained the damages to few hundred lives, Public as usual says it’s the Government's failure.Politicians are busy blaming each other. There is no single person here who is ready to share the responsibility for such an incident. Very convincingly everyone answers the question 'who to blame' by pointing fingers on the every other evidently visible elements.

i feel, I am equally responsible for this. i am ashamed of myself, i blame myself. How did the anti-forces get the courage to shatter the peace and solidarity of a country, which is supposedly one of the biggest democratic, secular Nations, where people boast their unity in diversity. Do we really feel the unity unless we fight in Kargil, or play against Pakistan. Bomb blast in Ahmedabad, a person in Hyderabad is really not bothered much. People killed in Kashmir, Kanyakumari carries on its routine religiously as ever. Flood in Orissa, every other state sleep peacefully. North Eastern parts of our country see blood and terror everyday, have we ever raised our voice against that? And after all these we still shamelessly say that the politicians are the only reason for these attacks. And we are so smart that we have already planned as how to punish them. We have the power of vote, and we will make sure that we will not vote them. We should probably bring another party to the power. Oops, but in the last election we had kicked them from power for their inefficiency!! so what! Today this Government has failed, so lets give the other some chance. They probably have gone through a complete transformation in the last five years under the Bodhi tree. Wait a minute, what shall we do if things go wrong in their regime. Oh, we would be having the party whom we are going to dump in this election. They would definitely get reformed well in the next five years, we will use our marvellous magical power of vote to sanctify the Country...After all it’s a Government of the people and we are the masters, right.

There are millions of Hindus , Muslims , Jains , Christians, Bengalis, Maratis, Keralites, Tamilians, Punjabis, Gujarathis in this Country. Where are the Indians? It wouldn’t be difficult to count them. Adding to these, we all have a local political party to protect and secure our patriotism for our community, state and language. After this Mumbai attack, more than being sick of the terrorists, am tired of hearing 'spirit of Mumbai' and 'Mumbai never forgets' and so on. I agree that I don’t live in Mumbai, but i belong to Mumbai, for it belongs to my Country. Why am i kept out of its spirit? Every state in this country has its own heritage and we are all proud of that. All our religions have a vast history and let us cherish that. But let’s not forget, that India is our Primary Identity. How many of us really have no ill-feelings towards people from other state or other religion. We have our own stereotyped opinions about every other state, how many jokes do we make out of the other sects everyday. The worst part is that we don’t even realize it. I have been a part of all this. I have heard and have made comments on people from the other states .From the depth of my consciousness I apologize to all of them. Am not going to laugh anymore at a joke made out of a fellow Indian. Am not going to address any of my friends with their states anymore. People like me are the reason for these differences in the society. All these terror attacks are the magnified manifestation of my faults. How many times have i bribed the cops to abandon the rules!! I have been talking very emotionally about the corruption in this country, but me bribing to save my skin has never been a corruption to me. I have always classified them as survival techniques. i have always talked about the politicians not fulfilling their duties, but do i wait for the green signal to trigger my two-wheeler accelerator. i project myself as being deeply wounded by the lack of responsible leaders in my country, but i never mind worshipping my movie idols, glorify them and fight for them. I abuse the Government for the scarcity in Electricity. But i don’t bother my TV run even when am in the bathroom.

Enough is Enough .Lets stop blaming others and revisit ourselves first. Had there been no corruption, had there been no differences among us, had there been no breaking of rules and had there been some humanity among ourselves, no one would have dared attacking our country and killing our people. I am a part of all of these, and i blame myself

கண்ணீருடன்....

நாற்புற நீரும் காயாதிருக்கவோ எம்மக்கள் இங்கே கண்ணீர் நிரப்புகின்றனர். அனுமன் அன்று வைத்த தீயோ இன்றும் எரிகிறது... இருக்காது, சீதைகள் அல்லவா இங்கே எரிகின்றனர். உரிமைக்காக தொடங்கிய யுத்தம், உணவு உடை உயிர் என அனைத்தையும் தின்று கொண்டிருக்கிறது. காந்தி கூட இங்கே கத்தியோடு தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். நீர் சூழ்ந்த தீவில் ஈரப் பஞ்சம் . நூறு மாடி கட்டிடம் நொறுங்கிப் போனதை ஆண்டு தோறும் நினைவு கூருகிறோம். இங்கே இறந்தவருக்கு அஞ்சலி செலுத்த முனைந்தால் ஆண்டு முழுவதும் கருப்பு தினம் தான். துணை கண்டமே இதை குனிந்து பார்க்காத போது உலகம் இங்கே எட்டிப் பார்க்காததில் வேடிக்கை என்ன இருக்கிறது.

அரிது அரிது மானிடராய் பிறப்பதரிது , அதிலும் கூன் குருடு செவிடு இன்றி பிறப்பதரிது., இங்கே மரணம் வரை அப்படியே இருப்பதும் அரிது. இழந்த கைகளையும் கால்களையும் இணைத்துப் பார்த்தால் நிலவை கூட எட்டிப் பிடித்திருக்கலாம். தீப்பெட்டி கூட விலை உயர்ந்து போனதில், கற்பு மிகவும் மலிந்து போனது. எங்கள் பெண்களை தொட்டவன் கைகள் அடுப்பிற்கு விரகாகட்டும் , கவிஞன் ஒருவன் சொன்னது. அப்படி மட்டும் எரித்து இருந்தால் வானம் கூட கருகி போய் இருக்கும் . பிணங்கள் தானே குழியில் இருக்க வேண்டும். எங்கள் நண்பர் கூட்டம் பதுங்கு குழிகளில் உயிருள்ள பிணமாய் அல்லவா உறங்கி கொண்டிருக்கிறது.

நாட்கள் நகருவதை இறந்தவர் எண்ணிக்கை கொண்டா கணக்கிட வேண்டும்!! ஆங்கிலேய காலத்து அடிமைத்தனம் கூட இவ்வளவு வலித்து இருக்காது. இறந்த உடல் மண்ணிற்கு நல்ல உறமாகுமாம். இங்கே விவசாயம் செய்தால் உலகம் முழுவதற்கும் படியளக்கும் அளவு உரம் போட்டாயிற்று. உரமாகவும் உணர்வற்ற மரமாகவும் தானே எம் மக்கள் இங்கே வாழுகின்றனர். பணம் சேர்க்க வேறு நாடு தேடிப் போவதை தானே உலகம் அறியும். இங்கே உயிர் காக்க அல்லவா வேறிடம் போக வேண்டி உள்ளது. தாய் நாடு பார்த்து கை அசைத்து கிளம்பும் போது கனக்கும் இதயம் கடலிலே மூழ்க, கரை சேர்வது வெறும் உடல் தானே.

பேரிழப்பும் பெருந்துயரமும் இல்லாத வாசல்கள் உண்டா இங்கே?? பொறுமையாய் இருந்தாலும் போர்க்கொடி பிடித்தாலும் சாகும் வழியில் மட்டும் தான் வித்தியாசம், வலியில் இல்லை. வீட்டுக்குள் எரியாத விளக்குகள் எல்லோர் வயிற்றிலும் நன்றாகவே எரிகிறது. நிலவும் நட்சத்திரமும் போதாதேனவோ வெடிகுண்டு வீசி வெளிச்சம் காட்டுகின்றனர்?? இக்கரைக்கு அக்கரை எப்பொழுதும் இங்கே சிகப்புதான். கையில் புத்தகமும், தோளில் பையும் உதட்டில் புன்னகையும் இருக்க வேண்டிய பால்யத்தில் கையில் துப்பாக்கியும் தோளில் தன் இனத்துக்கான சுமையையும் வைத்துக் கொண்டு புன்னகை மறந்தவரின் சோகம் அறியுமா இந்த உலகம். ஒவ்வொரு விடியலிலும் தனது அஸ்தமனத்தையும் பார்க்கும் ஒரு போராளியின் வீரம் தெரியுமா இந்த உலகிற்கு?? உலகம் முழுதிலும் இருக்கும் என் மக்களை இணைக்கும் தொலைக்காட்சிகள் கூட இவர்கள் கண்ணீரை காசாக்க மட்டுமே பயன் படுத்துகின்றனர். அப்படி எதை கேட்டு இந்த போராட்டம்?? காலையில் எழுந்து, பகலிலே உழைத்து இரவிலே களைத்து குழந்தை குடும்பமென ஒரு இயல்பான வாழ்கையை. மனிதனாய் பிறந்த ஒருவன் சக மனிதனோடு சமமாய் வாழ நினைப்பது ஒரு பாவமா என்ன???

இத்தனை தலைகளை வெட்டி வீழ்த்தியதில் அதிகார வர்க்கம் சாதித்தது எதனை?? பிள்ளைகளை கொள்ளுவதை எந்த புத்தன் சொல்லிக் கொடுத்தான்?? வன்முறை வயலில் விஷம் வளர்ப்பதில் யாருக்குக் லாபம்?? நெருப்பு பூக்கள் யார் தலையை அலங்கரிக்க போகின்றன?? முடிவொன்று தாருங்கள்,, எங்கள் மழலைகள் மண்ணில் விளையாட முடிவொன்று தாருங்கள்...எங்கள் பெண்கள் இங்கே பாண்டி ஆடிட முடிவொன்று தாருங்கள். உயிர்க்கான ஓட்டம் மாற முடிவொன்று தாருங்கள். வெடி சத்தம் மட்டுமே நிறைந்த எங்கள் வானில் கொஞ்சம் வெளிச்சத்தையும் காண முடிவொன்று தாருங்கள். எங்கள் நிலங்களில் இரத்தம் பாய்ச்சியது போதும். இதோ இன்றைய இரவின் மரணத்தில் அமைதி இங்கே ஜனிக்குமோ!!!!

-ஒரு துளி கண்ணீருடன் நான்...